Heimwee naar de Horizon

"Heimwee is een prachtig boek geworden, volgens mij een van de boeiendste zeezeilers/avonturierverhalen die oorspronkelijk in het Nederlands verschenen zijn".

De wereldomzeiling die Peter Stuivenberg beschrijft in 'N Wereld Onder Zeil' eindigt met de brand aan boord en het verlies van zijn Wipi in de golf van Aden in 1992. Na een tiental jaren met een groot aantal boeken over een breed scala van onderwerpen, pakt hij nu de autobiografische lijn weer op. In 'Heimwee naar de Horizon' beschrijft Peter de bouw van zijn vijftig voet aluminium BOC-racer Crossroads, de proefvaarten, zijn expeditie met maat Maaike Kallenborn naar de Sahara, Algiers en Mali om ondermeer bewijzen te vinden van de legendarische Triton Zee. Dan volgt een zeereis met Crossroads via de Canarische eilanden waar ze petroglyfen op de rotsen bestuderen, naar het Caribische gebied.

Daar komen ze in het orkaanseizoen terecht en beschrijven ze dit fenomeen. Peter knapt samen met Maaike een oude polyester boot op, trekt via de Orinoco het Amazonegebied in om rotstekeningen te bestuderen en sporen te vinden van het legendarische El Paititi, de goudstad van de Inca's. Ze bezoeken het Titicacameer waar ze sporen van de Incacultuur en rietboten bestuderen. Na het Zuid-Amerikaanse avontuur zeilen ze met Crossroads tegen de wind en stroom in naar Suriname waar Peter de draad weer oppakt van zijn boeken over de drugsmafia en gedurfde theorie'n ontwikkelt over de recente Surinaams-Nederlandse geschiedenis. Op weg naar Zuid-Afrika, waar ze willen gaan wonen, zijn ze gedwongen uit te wijken naar de Azoren. Daar bekijken ze kritisch de aankomst van de IJmuiden-Azoren Race. En passant filosofeert Peter over typische zeilersonderwerpen als stormtactiek, orkanen, lichte versus zware boten en 'verkeerd' vertrekken.

Veel onderwerpen voor een boek, zult u zeggen, maar Peter neemt er dan ook 480 pagina's voor. Wat meer is, het zijn van het begin tot het eind spannende bladzijden. Het is intens geschreven, het avontuur en de emotie sprankelen er van af. Hij spaart zichzelf niet en analyseert genadeloos zijn eigen rol in de onstuimige relatie met een grillige Maaike. Heimwee is een prachtig boek geworden, volgens mij een van de boeiendste zeezeilers/avonturierverhalen die oorspronkelijk in het Nederlands verschenen zijn.

Peter daagt uit en formuleert vaak polemisch. Hij duikt in een onderwerp en confronteert zijn lezer met ongezouten meningen. Hij verdient het ook dat in een bespreking enkele opinies aan de orde komen. Peter heeft inmiddels vele tienduizenden mijlen achter zich gelaten en Zijn mening is vaak extreem, maar zelden ongefundeerd. In dit licht vind ik het bijna 100 pagina's lange verhaal over de verschillende vertrekkers, het 'boek in het boek' zoals Peter het noemt, wat karikaturaal. Hij beschrijft daar een vertrekker die geheel geobsedeerd raakt door de verkeerde verhalen, uit onzekerheid zichzelf overbluft, teveel geloof hecht aan de opinie van watersportbladen, verkeerde keuzes maakt, zijn relatie op de klippen laat lopen en zich uiteindelijk na een Caribisch avontuur dood zuipt. Die man zet hij af tegen een ervaren Zuid-Afrikaan die met een lichte BOC-racer (sic!) gemakkelijk het geluk op zee vindt. Dat verhaal had aan nuance gewonnen als het einde bemoedigender was geweest. De vretende twijfels van die ongelukkige vertrekker lijken behoorlijk op de wijze waarop de auteur zijn eigen eerste oversteek beschrijft in 'N Wereld Onder Zeil en met hem is het op den duur ook goed gekomen.
Zijn zoektocht naar grote prehistorische culturen, de Triton Zee waar nu de Sahara gloeit, de parallel tussen de tekeningen op de Canarische Eilanden en de binnenlanden van Zuid-Amerika en buitenaardse gronden achter kaarten van Herodotes en Piri Reis zijn intrigerend, maar nauwelijks gefundeerd. Hij vindt schelpen in de Sahara en acht dat een bewijs voor de stelling dat de Triton Zee nog bestond in de tijd van Cleopatra. Wat verongelijkt stelt hij dat slechts Maaike, hij en zijn hoofdsponsor in die stelling geloven en een geraadpleegde universiteit zijn vondst afdoet met een grapje over een mogelijke vismarkt. Dat is wel erg kort door de bocht. Schelpen in de Sahara zijn uitgebreid beschreven. En natuurlijk, de Sahara is ooit een ondiepe zee geweest, maar niet 2000 jaar geleden, maar 200.000.000 jaar geleden, nog nauwelijks een dinosaurus te bekennen, laat staan Cleopatra met haar intrigerende neusje. Dat verklaart wel schelpen en versteende visgraten maar geeft het een en ander wel een ander perspectief. Dergelijke kanttekeningen zijn ook te plaatsen bij de interpretatie van de kaart van Piri Reis (zie Zeilen, 1-2002) en de vermeende verbinding tussen Canarische en Zuid-Amerikaanse rotstekeningen.

Maar wat doet het er eigenlijk toe? Heimwee raad ik iedereen aan. Het werkt als een afrodisiacum dat het verlangen oproept naar avontuur, intrigerende archeologische vondsten, de zee en de immer wijkende horizon.

Heimwee naar de horizon, het vervolg op 'N Wereld Onder Zeil, Peter Stuivenberg, Elmar, Rijswijk, 2002, ISBN 90 389 1206 4, Illustraties: Maaike Kallenborn, prijs 22,50 Euro, inclusief verzendkosten. Order on-line info@global-unlimited.com.

Wat de lezers ervan vinden:

Anton Ellmer: "Tof. Lijkt mij alleen een druk leven"

Tijo Bierman: "Krijg ook een beetje Heimwee"

Henk van Dinther: "Fascinerend tot het eind"

Fred Rodenberg: "Beste watersportboek ooit gelezen"

Hans en Nel de Jong: "Ademloos"

J. de Leeuw: "Waanzinnig! Zijn een fan van je"

Back to Top